Omschreven als een kruising tussen Bill Withers, Miles Davis en Radiohead swingt Ruben Hein op de (inter)nationale radiostations. Een najaarsclubtour volgt, voordat er in 2012 aan het nieuwe album gewerkt kan worden. ‘Ik heb een haatliefde verhouding met schrijven.’
Hein klinkt ontspannen aan de telefoon. Elk antwoord wordt gevolgd door een andere interpretatie van de vraag en tussen de opsommingen van invloeden en voorbeelden door, benadrukt hij dat het om de hele groep mensen gaat. ‘We zitten op 1 lijn. Ik ben heel blij dat ik muzikanten om me heen heb verzameld die getalenteerd zijn en voeten in meerdere genres hebben. Ze gaan uit hun plaat van Duke Ellington en Thelonious Monk, maar ook op J. Dilla en grooves van James Brown. Dat maakt de band heel divers.’
Loose Fit was het debuutalbum van Ruben Hein en kwam ongeveer een jaar geleden uit, met veel positieve recensies. Waar de kalmte nu doorklinkt – waarschijnlijk mede aan de ontvangst van de plaat te danken – klinkt de beschrijving van de zanger en pianist van het schrijfproces niet als gemakkelijk. ‘De plaat is met meerdere mensen geschreven. We namen veel ideeën van thuis mee. Het begon met elke maandag bij elkaar zitten en proberen. Het werd telkens meer; klooien, pielen, prutsen, puzzelen, en op een gegeven moment heb je dan een liedje.’ Een duidelijke definitie van het componeren heeft Hein niet. ‘Ik heb een beetje een haatliefde verhouding met schrijven. Op het moment dat ik iets vind wat ik tof vind – dat is een van de fijnste gemoedstoestanden die ik ken. Maar ik moet daar uren voor zitten. Ik schrijf niet 1-2-3 een liedje. Je wilt toch iets maken dat goed is, en ik ben niet snel tevreden. Dat is een beetje een valkuil; het maakt het moeilijker om iets af te maken.’
Toch kwam de plaat af, en tekende Hein bij Blue Note, een label met een grootse historie; onder andere Miles Davis, John Coltrane en Ornette Coleman zijn slechts enkele van de grote artiesten die in het verleden bij het label zaten. Tegenwoordig zijn vooral de aan jazz grenzende artiesten als Norah Jones en Van Morisson de bekende namen van Blue Note – het is een rijtje waar Hein zijn naam maar al te graag aan toevoegde. ‘Het is een eer. Blue Note heeft me benaderd na een zangstuk dat ik voor de cd van Benjamin Herman heb opgenomen. We hebben contact gehouden en toen Loose Fit af was heb ik bij ze getekend.’
Zijn vocale bijdrage op Hypochristmastreefuzz van Benjamin Herman was nota bene een van de eerste zangervaringen van Hein, die begon als pianist en na het conservatorium bij uiteenlopende artiesten als Pete Philly & Perquisite en Hans Teeuwen speelde. Nadat hij solo was begonnen, werd hij genomineerd voor een Edison en twee 3FM Awards. Hij won geen van de prijzen, maar stond definitief op de kaart, al zoekt hij zelf altijd verder. ‘Het is nooit klaar. Dat is ook het leuke van muziek; het blijft zich ontwikkelen.’
Zo brengen de komende maanden een clubtour langs o.a. Tivoli en De Melkweg, en een live-registratie van een concert dat hij eerder samen met het Metropool Orkest gaf in Carré. Volgend jaar moet dan de overtreffende trap volgen met een buitenlandse tour en een nieuwe plaat. ‘Het buitenland is nog niet concreet genoeg. We zijn in Japan al op de radio gedraaid, dus ik heb goede hoop dat we daarheen kunnen. De schrijfperiodes voor het nieuwe album zijn we nu aan het inplannen. Ik ben het denken in piano aan het doorbreken. De ervaring betaalt zich uit, al is het schrijven nog wel vaak moeilijk. Ik vind het prettig als je jezelf de tijd gunt.’
INTERVIEWS 
