Barcelona in de regen is helemaal niets. Is net een lege grote grijze Nederlandse stad, alleen dan een stukje groter. Winkels dicht, uitgestorven straten, lege cafés, mensen weggedoken in jassen rennen voorbij. Veel musea en veel rode wijn, dat doet wonderen. De volgende morgen is de temperatuur met nog wat graden gedaald en is het strakblauw. Las Ramblas weer afgeladen met toeristen, je hoort weer Nederlands op straat en de Paki’s pakken hun bierverkoop weer op. Zo kennen we je weer Barcelona (met kleine kanttekening van Daniel die zich al maanden – jaren – opwindt over het feit dat Barca slechts een bootje is en Barça 'slechts' het voetbalteam is en dat alleen Barcelona naar de complete stad verwijst). Dit is het Spanje van de mooie bebaarde mannen en prachtige vrouwen. Allen flaneren inmiddels in bont en enorme zonnebrillen op straat.

De zwervers halen opgelucht adem en warmen zich aan een koffie en een sigaret in de sterke winterzon. De dekens worden opzij gelegd en de straat komt weer tot leven. Het doet ons denken aan vroeger, toen we in Parijs elke dag een munt van tien francs toegestopt kregen en aan een zwerver mochten geven. Elke dag stond in het teken van wikken en wegen – wie had het het zwaarst. Zeker niet die dikke rokende vrouw die stond te bedelen bij dat ene viezige metrostation. Ook zeker niet die dikaangeklede man die zo sterk naar alcohol rook. En al helemaaal niet die man die zo aan het lachen was, een vrolijk zwerver – dat is eigenlijk net zo treurig als voor je lol in een tentje op een plein gaan zitten in deze kou. Toch fijn om te merken dat ook op dit gebied Barcelona met vlag en wimpel slaagt op het gebied van één van de meest gelukkigmakende plekken in de wereld.