|
Lifestyle -
Columns
|
|
Geschreven door Levine Diecken
|
|
zaterdag, 21 januari 2012 10:11 |
Daar lig je dan, op zaterdagochtend op de bank in de kelder. Klaarwakker naar het plafond te staren, tenminste ik weet dat het plafond ergens boven me hangt, maar het is te donker om mijn bril te vinden. Ergens achter in mijn keel proef ik een hele heftige knoflooksmaak, die redelijk wordt overstemd door nadorst en een enkele dode vogel. Mijn buik zit nog vol van het overdadige eten van gister en ik weet dat de pilatesjuf van 9 uur mij vandaag zal moeten missen. In mijn hoofd reken ik mijn behaalde studiepunten uit, terwijl ik multitaskend denk aan mijn nieuwe schoenen en hoe ik mijn haar meer zoals Lieke van Lexmond krijg. Maandag hoor ik of ik een nieuwe baan heb, daar kan ik nu verder niets meer aan veranderen. De regen klettert tegen het kelderraampje en ik moet steeds nodiger plassen. Ik twijfel om daar gehoor aan te geven, boven thee te gaan zetten en de troep van gister op te ruimen maar dan moet ik mijn warme bank uit – ja hoezo is het wel het bed uit en niet de bank uit – en loop ik het risico de rest wakker te maken. De rest die er voor koos om in het grote bed te gaan liggen, de kleinste mag altijd op de bank.
Het was een ouderwets eet/drink/logeerpartijtje. Met psychologische rondetafelgesprekken die hoe dan ook op seks lijken uit te komen. Als alles – geen woord over nieuwe leiders van het CDA, verkiezingen in de VS, zinkende bootjes in Italië, familiedrama’s in vakantiehuisjes en kettingbotsingen in Duitsland – besproken is gaan de pyjama’s aan en duiken we de kelder in. Vele films besproken en klaargelegd maar die worden nooit gehaald, de vele wijntjes spelen ons parten en al snel klinkt een ritmische zachte snurk.
Daar lig ik dan, de slechtste uitslaper ooit. Maar deze stille donkere ochtenduren zijn het moment bij uitstek om het leven te overdenken. En ik kan slechts tot één slotsom komen: het leven is vurrukkulluk, vooral met veel wijn en knoflook.
|
